هرچی خاطره داری مال من

اون روزهای عاشقونه مال تو

این شبهای بیقراری مال من

منم و حسرت با تو بودن

تویی و از من رها بودن
آخر غربت دنیاست مگرنه

اول دو راهی آشنایست مگرنه
 نگاهت تو آسمون خونه نشینه

دلتو شکسته بودن قصه همینه

می تونستم با تو باشم تا همیشه

 مثل سایه مثل رویا مثل دو یار

اما بیدارم و بی تو مثل تو تنهای تنها یم

نمی دونی دل عاشقم این روزها چه حالی داره!

این روزها غم عجیبی تو دلم پا می ذاره

تو شدی خدای عشقم تو دلم لونه کردی

اومدی توی سرنوشتم منو دیونه کردی

نمی دونی دل عاشق این روزها چه حالی داره!

نه نمی دونی! 

منتظر نظرات شما هستیم

من توی هر کوچه به یاد تو خوندم

مگه میشه  بی تو باشم؟

 نمی تونم فکرت نباشم

اگر ترکم کنی بی تو  من تنهام

عشق من

من بی بهونه باز عاشقونه خوتدم

می دونم بی تو تلخ روزگارم

بی تو من تنهام

نگو یک روز میری و  پیشم نمی آیی دیگه

اگه اگه مثل قدیما منو نخواهی دیگه

اما باز به یاد تو  گریون دلم دیگه

دیگه بعد از تو عاشق نمیشم

نگو یک روز میری و  پیشم نمی آیی دیگه

اگه اگه مثل قدیما منو نخواهی دیگه

اما باز به یاد تو  گریون دلم دیگه

دیگه بعد از تو عاشق نمیشم

ابری نیست

بادی نیست

می نشنم لب حوض:

گردش ماهی ها،روشنی، من، گل، آب.

پاکی خوشه ی زیست.

مادرم ریحان می چیند.

نان و ریحان و پنیر، آسمانی بی ابر، اطلسی هایی تر.

رستگاری نزدیک: لای گل های حیاط.

 نور در کاسه ی مس چه نوازش ها می ریزد!

نردبان از سر دیوار بلند، صبح را روی زمین می آرد.

پشت لبخندی پنهان هر چیز.

روزنی دارد دیوار زمان، که از آن، چهره ی من پیداست.  

چیزهایی هست، که نمی دانم.

می دانم، سبزه ای بکنم خواهد مرد.

می روم بالا تا اوج، من پر از بال و پرم.

راه می بینم در ظلمت، من پر از فانوسم.

من پر از نورم و شن

و پر از دار و درخت.

پرم از راه، از پل، از رود، از موج

پرم از سایه ی برگی در آب:

چه درونم تنهاست.

 سهراب سپهری

بی تو مثل یه کابوس مهیبم

با تو مثل خواب و رویا

بی تو شاهد غمگینم

با تو یکه تاز فردام

عشق من!

بی تو زندگیم محاله

عشق من!

عاشقم باش

عاشقم بمان

بارون امشب روی ایوون

مثل آزادی تو زندون

بی صفا

بی  مروت

بی ریا بود

بارون امشب روی بوم

مثل برنده تو قفس

بی حال

بی مرام

و تک خون بود

بارون امشب تو کوچه

مثل همیشه

خیس

نمناک

و بی رحم بود

بارون امشب

مثل همیشه بود

بارون...

نظر یادت نره

بیاو بنشینو حرفی بزن

از جدایی ها نکن گله

نگو تنهایی و تنها موندی

نگو از بی وفایی ها باز

نگو دلشکسته ایی

  کنجی تنها موندی

که ما خود حدیث بی وفاییم

که شبهای منو با خود میبره

جایی که گذشته هام

مثل تصویر از تو قابش میگذره

پشت قاب بی نفس

مثل اون پرنده که که دلش گرفته تو قفس

مثل یک حقیقت رفته به باد

منو با خود می بره مثل یک رویا 

 
شهر من

من به تو می اندیشم

نه به تنهایی خویش

از پس شیشه تو رو میبنم

که گرفتی مرا در بر خویش

من وضو با نفس خیال تو می گیرم

و تورا میخوانم و به شوق فردا

که تو رو خواهم دیدچشم به راه می مانم

تن من پاره ای از تن توست

و قشنگترین شبهای پر ستاره شب توست